Zmiana ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców – po co te zmiany?

Przyglądając się art. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r. poz. 567) można doliczyć się 50 punktów, w których ustawa ta zmienia ustawę o transporcie drogowym.

Jak zawsze, gdy mamy do czynienia z tak dużą nowelizacją możesz zadawać sobie pytanie, po co tak duża nowelizacja?

Wczytując się w uzasadnienie projektu ustawy zmieniającej, możemy wyczytać, iż:

„Potrzeba nowelizacji ustawy o transporcie drogowym wynika z obowiązku wdrożenia do polskiego porządku prawnego niektórych przepisów wynikających z „pakietu drogowego” trzech rozporządzeń Unii Europejskiej dotyczących warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego i zasad wykonywania przewozów drogowych, tj.:

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300
z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009”,

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE  L 300 z 14.11.2009, str. 72, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009”,

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009”

oraz wdrożenia do polskiego prawa art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego.”

I wszystko staje się proste:-)

Kierunek nowelizacji to dostosowanie prawa polskiego do przepisów przytoczonych powyżej rozporządzeń przede wszystkim w zakresie ujednolicenia przepisów prawa unijnego i prawa polskiego w zakresie podejmowania i wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

Po prawdzie – rozporządzenia te obowiązują od 4 grudnia 2011 roku, jednakże dopiero od 15 sierpnia 2013 roku wejdą w życie przepisy ustawy zmieniającej ustawę o transporcie drogowym zapewniającą stosowanie tych rozporządzeń na terenie RP w sposób, jak założył ustawodawca bardziej kompleksowy.

 Jedno jest pewne, po 15 sierpnia 2013 roku nie obędziesz się bez tekstów rozporządzeń, aby móc „poczytać” ustawę o transporcie drogowym.

Zapytasz zapewne dlaczego?

Nie wdając się tutaj w wykład dotyczący charakteru aktów prawnych stanowionych przez Unię Europejską, Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady to takie akty prawne, których kraje członkowskie nie muszą implementować do swojego porządku prawnego i które obowiązują same z siebie bez konieczności jakichkolwiek działań prawotwórczych ze strony organów stanowiących krajów członkowskich.

Co ciekawe, ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu dotychczasowym odsyła do:

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 zaledwie 2 razy, po nowelizacji aż 41 razy

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 zaledwie 1 raz, po nowelizacji 6 razy

– rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 zaledwie 1 raz, po nowelizacji 9 razy

Odsyła, oznacza, odwołuje się do regulacji rozporządzeń, na nie wskazuje i w nich każe szukać odpowiedzi.

Jednym słowem, od 15 sierpnia 2013 roku, ustawę trzeba czytać razem z rozporządzeniami i w nich szukać odpowiedzi na część pytań.

Odpowiedź, czy na te pytania znajdziesz odpowiedź, to już temat na osobny artykuł:-)